Sam's blog on European financial and monetary policy

De bevolking van de EU tolereert niet langer het van bovenaf opgelegde bezuinigingsbeleid; de Europeanen weigeren hervormingen te aanvaarden waarop ze geen vat hebben en die geen zichtbaar effect hebben. De betogingen die eind mei plaatsvonden in Brussel zijn daarvan het bewijs. De democratische kloof tussen burgers en hun Europese vertegenwoordigers neemt toe en het is dan ook noodzakelijk het Europese besluitvormingsproces transparanter te maken.

De economische vooruitzichten van de Europese Unie zijn niet rooskleurig. Er is een negatieve groei in verschillende Europese landen, de eurozone heeft een werkloosheidspercentage van 12% en het jeugdwerkloosheidspercentage bedraagt meer dan 50% in Griekenland en Spanje. De economische strategie van Europese beleidsmakers heeft tot nu toe niet echt overtuigend gewerkt. Brussel, dat duidelijk contraproductieve bezuinigingsmaatregelen probeert op te leggen, maakt zo vijanden met de reeds verbitterde bevolking van de meest getroffen landen.

De drie grote Europese instellingen, de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het Internationaal Monetair Fonds, kampen met een legitimiteitsprobleem dat niet alleen te wijten valt aan de politiek van bezuinigingen. De irritatie onder de bevolking komt ook voort uit het feit dat de Europese leiders strenge budgettaire bezuinigingen en structurele hervormingen opleggen, terwijl zij niet rechtstreeks gekozen zijn.

Hier is nog moeilijker aan voorbij te gaan wanneer men zich realiseert dat parlementariërs steeds meer controle eisen zonder dat zij daarvoor meer verantwoording voor moeten afleggen. Sinds de eerste Europese verkiezingen in 1979 hebben Europarlementariërs meer en meer bevoegdheden gekregen.

Bepaalde besluiten en politieke voorstellen van de meeste EU Commissarissen staan ver af van de werkelijke huidige economische situatie – zo denken de meeste Europese burgers er althans over – met als gevolg dat het democratisch tekort steeds groter wordt. Recentelijk nam Jose Manuel Barroso in het kader van de onderhandelingen over een vrijhandelsakkoord met de Verenigde Staten de vrijheid om de audiovisuele sector en de Franse positie daarover als bestaansgrond van de handelsbesprekingen te beschouwen. Dit hadden de Fransen niet zien aankomen.

Dit initiatief werd gelukkig breed onder de aandacht gebracht. Dit is echter niet altijd het geval. Sommige maatregelen krijgen veel minder aandacht terwijl ze toch invloed hebben op het dagelijks leven van Europese burgers, die slechts met voldongen feiten worden geconfronteerd. Minder bekend is bijvoorbeeld het zorgwekkende standpunt van Michel Barnier, EU Commissaris voor de Interne Markt en Diensten, over het afschaffen van interbancaire afwikkelingsvergoedingen. De Europese Commissie wil de vergoeding aanpakken die ondernemers betalen aan de bank van een consument wanneer deze met zijn betaalpas of kredietkaart betaalt. Deze maatregel wordt grotendeels gesteund door de retail sector.

De relevantie van deze hervorming valt echter in twijfel te trekken. Volgens de logica van Michel Barnier zullen het afschaffen van afwikkelingsvergoedingen leiden tot een besparing voor ondernemers, die dit door zullen rekenen in hun verkoopprijzen, ten voordele van de consument.

Echter, er is weinig kans dat de daling van de afwikkelingsvergoeding het verwachte resultaat zal opleveren, aangezien het niet vanzelfsprekend is dat verkopers hun prijzen zomaar laten dalen. In tegendeel, de kosten voor de consument zullen stijgen. Wanneer banken de transactiekosten voor het betalen met bankpassen niet langer kunnen verhalen op verkopers zullen zij deze kosten doorberekenen aan hun rekeninghouders. Dit is precies wat er in Spanje gebeurde toen het land tussen 2006 en 2011 de afwikkelingsvergoeding met 57,3% verlaagde. De daling had als gevolg dat de jaarlijkse toelage voor het gebruik van een kredietkaart met 50% omhoog ging.

Deze geforceerde Europese harmonisatie, waarvan de verwachte gevolgen eerder negatief dan positief zullen zijn, doet vragen rijzen over het Europese besluitvormingsproces. De EU zal transparanter moeten zijn en meer verantwoording moeten afleggen aan de burgers van de Europese Unie, welke moeilijk kunnen accepteren dat hun vertegenwoordigers zulke ingrijpende besluiten nemen zonder rekening te houden met hun dagelijkse problemen.

Author :
Print